Schrijvers bij Lovink

 

 

Het thema van de boekenweek dit jaar is: Verboden vruchten.
Op zondag 26 maart laat de schrijver Thomas Verbogt bij ons in de winkel over dit thema zijn licht schijnen.

Aanvang 15.30

Toegangsprijs € 7.50


 

 

 


 

\

 

 


 

 

 

Elisabeth Leijnse: Cécile & Elsa, strijdbare freules

Cécile en Elsa, strijdbare freules is een ongekend boeiende biografie waaraan hoogleraar letterkunde Elisabeth Leijnse twaalf jaar heeft gewerkt. Ze had haar tijd niet beter kunnen besteden.

Twee zussen, dochters van het progressieve aristocratengezin De Jong van Beek en Donk, groeien op als freules én als strijdbare vrouwen.
Cécile (1866-1944) trouwt met de steenrijke Haagse projectontwikkelaar Adriaan Goekoop. In plaats van ondernemersvrouw wordt ze de schrijfster van de immens succesvolle feministische roman Hilda van Suylenburg (1897) en presidente van de Nationale Tentoonstelling van Vrouwenarbeid (1898). Als de tentoonstelling haar deuren sluit, wordt Cécile door haar man het huis uit gestuurd.
Elsa (1868-1939) huwt geen geld maar genialiteit: de componist Alphons Diepenbrock. In Amsterdam vestigt ze de eerste privépraktijk voor logopedie. Haar huwelijk houdt stand door haar trouw aan een man die zijn vrouw niet kan beminnen zolang zijn moeder leeft en die daarna voor verleidingen bezwijkt.
De zusters, in hun jeugd innig verbonden, maken elkaar in het volwassen leven bittere verwijten over hun keuzes.

Het boek werd bekroond met de Biografieprijs 2016 en de Libris Geschiedenis Prijs.

Elisabeth Leijnse (1961) werkt als hoogleraar letterkunde aan de Universiteit van Namen. Ze promoveerde op Symbolisme en nieuwe mystiek in Nederland voor 1900 en schrijft over de cultuur en literatuur van het fin de siècle.

Donderdag 12 januari om 20.00 is ze te gast bij Boekhandel Lovink.
Kaarten kosten 7,50
Reserveer tijdig!


 

 

 

 

’Joden op drift is een virtuoze apologie en een superieur beroep op menselijk fatsoen, in zinnen vol venijn en Witz.’

Joseph Roth schreef zijn essay Juden auf Wanderschaft in 1927 als een ode aan de verdreven mensen uit zijn geboortestreek Galicië, nu deels Polen en Oekraïne.
Tien jaar later voegde hij een hoofdstuk toe over de situatie van de joden in Duitsland, waar inmiddels de nazi’s aan de macht waren gekomen. Een liefdevolle, vaak ook ironische schets van de Oost-Europese joodse cultuur, maar bovenal ook van de lijdensweg van de emigratie en het leven van de gevluchte joden.

Onder de titel Joden op drift verschijnt de tekst nu voor het eerst integraal in het Nederlands, met een inleiding door Geert Mak, die er niet omheen kan Roths betoog 'hoogst actueel' te noemen. 
Vertaling: Els Snick

Illustraties: Paul van der Steen
Uitgeverij: Bas Lubberhuizen

Vertaalster Els Snick is een groot pleitbezorger van het werk van Roth. Ze richtte de Nederlandse tak van het Joseph Roth Genootschap op en heeft zijn werk de afgelopen jaren groot onder de aandacht weten te brengen op de voor haar bekende wijze: vol charme en vol vuur.
In de synagoge komt ze vertellen over Roth en zijn blik op het Joodse leven in Oost Europa voor en tijdens de oorlog.
Paul van der Steen verzorgde de illustraties, waarvoor hij diep in de Joodse ziel is gedoken. Het leverde indrukwekkende en passende beelden op van een verwrongen werkelijkheid. Steen zal vertellen over de totstandkoming van de tekeningen en ons een kijkje in de keuken geven.

Rien en Ron spelen samen in de vierkoppige klezmerband Dimechaje maar treden ook geregeld als duo op. Zij zullen de middag muzikaal opluisteren.


 

 

.

 


 

 

 

Op donderdag 27 oktober om 16.00 uur signeert Geert Mak bij ons in de winkel.

Om 17.30 schuiven we met met Geert Mak aan tafel. De maaltijd wordt verzorgd door restaurant Kawop.
U kunt zich hiervoor aanmelden. De kosten zijn 30 euro .

De lezing van Geert Mak op Kasteel Ampsen is helaas uitverkocht.

 


 

 

JENTE POSTHUMA KOMT NAAR LOCHEM
Donderdag 29 september om 20.00 in de boekhandel. Paul Abels zal haar interviewen en ze
gaat voordragen uit haar nieuwe boek, waar ik (Frederike) een stukje over schreef.
Ik las Mensen zonder uitstraling van Jente Posthuma de dag waarop het uitkwam. In de
Boekenweek leerde ik haar kennen door A.L. Snijders en Carel Helder, die samen haar en
Jonko Klapper optraden in het theatertje van Herberg De Pol in Diepenheim. Wie er bij was
weet dat ze niet alleen goed kan schrijven, maar ook prachtig kan voordragen. Bezwerend, als
een duivel.
Mensen zonder uitstraling zou je in een avond kunnen uitlezen. Jente is spaarzaam met
woorden, het is geen dik boek. Toch legde ik het ergens halverwege even weg. Een fijn glas
whisky zuip je ook niet in een keer leeg. Jente schrijft uiterst zorgvuldig en op een prettig
laconieke toon, wat haar observaties en zinnen zowel grappig als ontroerend maken. Daar ligt
haar kracht. Als een scherp observator registreert ze de buitenwereld en zichzelf daarbinnen.
In korte hoofdstukken doet ze verslag van haar leven, fictief of niet, dat doet er niet toe.
Ondertussen blikt ze terug op haar jeugd met een vader, hoofd van een psychiatrische
afdeling, en een licht hysterische moeder, een mislukte actrice die aan het doodgaan is. Zij en
haar vader zijn aan elkaar overgeleverd en proberen er het beste van te maken.
Na haar eindexamen vertrekt ze naar Parijs om een boek te schrijven. Het komt niet van de
grond, net als haar liefdesrelaties, die haar eerder lijken te overkomen dan dat ze ze aangaat.
Er passeren baantjes en mannen maar ze houden geen stand. Haar natuurlijke aanleg om in
een soort lethargie te vervallen maakt dat ze een groot deel van de tijd liggend op de bank
doorbrengt. ‘De beste jaren van mijn kont, en ik doe er niets mee.’ Een grappig zinnetje, maar
ook daarin schuilt de tragiek. Als ze eindelijk een goede man heeft gevonden en hem vraagt of
hij religieus is, trekt hij een vies gezicht.
’Ik ben niet bang voor de dood, zei hij, ‘dus ik heb geen religie nodig.’ Ook uitvaartrituelen
interesseerden hem niet. Na zijn dood mochten ze hem naakt ondersteboven aan een kerktoren
hangen als ze daar zin in hadden. Ik zei dat ik ook niet bang was en dat ik dat jammer vond.
Mensen met doodsangst waren vaak erg productief. Die wilden iets achterlaten. Ik lag vooral
thuis op de bank.
‘Dat is bijna alsof je al dood bent,’ zei ik.
De man blijft maar hij wil geen kinderen. Zij wel.
‘ ’ s Nachts, als we elkaar niet konden zien, praatten we over kinderen. Hij klonk dan bedrukt
en ik huilde meestal.’
Ze besluit het te laten rusten en op een goed moment wil hij toch kinderen.
Voordat de baby komt moet ze in therapie, omdat ze lijdt aan misofonie en agressief wordt
van smakgeluiden. Ze vreest dat ze zich ook zal ergeren aan de baby, maar met hem gaat het
goed. Zijn smakgeluiden vertederen haar. Die van haar vriend niet.
‘Arthur was verkouden. Ik hield mijn adem in. Zijn hoest klonk soms kwaad, soms verslagen,
wanhopig of teleurgesteld. Hij zei dat ik teveel interpreteerde.
‘Je bent een vrouw geworden die zeikt,’ zei hij ook. Ik haalde net een warm pittenkussen uit
de magnetron voor Bob, die in mijn armen lag te slapen. Ik gooide het pittenkussen in Arthurs
gezicht. Hij gaf me een klap, Bob huilde.
‘Wat moet je nou!’ schreeuwde Arthur. Pas één keer had ik hem zo gezien, toen ik
hoogzwanger was en een man in een bus weigerde plaats voor me te maken.
‘Je kunt het moederschap niet aan,’ zei hij nu. Ik riep dat hij zijn kop moest houden, greep zijn
mond en kneep zijn lippen hard op elkaar. Hij duwde mijn hand weg en liep naar buiten. Een
halfuur later was hij weer thuis.
‘Sorry,’ zei hij.
‘Sorry,’ zei ik ook. Hij kuste mijn gezicht, mijn hals en toen per ongeluk mijn oor.’
In het laatste hoofdstuk beschrijft ze het sterfbed van haar moeder op dezelfde
wrangkomische toon.
Iedere zin is goed in dit boek en bij de laatste zin bleef ik nog een tijdje zitten met een
glimlach op mijn gezicht en een brok in mijn keel.
Het boekje is prachtig vormgegeven, in koningsblauwe inkt gedrukt en met een heel goed
omslag in dezelfde kleur blauw. Een prachtige illustratie van Claudie de Cleen, perfect
getroffen. Op het stuurloze meisje met pony staat ‘Jente Posthuma’ gekalkt.

Jenthe Posthuma: Mensen zonder uitstraling, uitgeverij Atlas-Contact, 19,99.

 


 

 

.

 


 

 

Vrijdag 13 mei om 20.00 kwam Frank Westerman bij Boekhandel Lovink vertellen over zijn nieuwe boek Een woord een woord.

Entree: 7,50

‘De pen is machtiger dan het zwaard.’ We willen het graag geloven. Maar is het waar?
Als kind maakte Frank Westerman de Molukse treinkapingen van dichtbij mee; als correspondent was hij getuige van de Tsjetsjeense terreur in Rusland. In Een woord een woord voert hij de lezer mee naar een reeks spraakmakende gijzeldrama’s van Bovensmilde tot Beslan.
Frank Westerman test de kracht van het vrije woord onder het gewicht van de actuele aanslagen sinds Charlie Hebdo. Hij mengt zich onder terrorisme-experts in Parijs en drinkt muntthee met een oud-treinkaper die dichter is geworden. Om aan den lijve te voelen wat taal kan uitrichten tegen terreur volgt hij een training tot gijzelingsonderhandelaar in een oefendorp van de politie. Wat vermag het woord tegen de kogel?
Een woord, een woord is een bevlogen zoektocht naar een weerwoord op terreur - op het snijvlak van beschaving en barbarij.


 

 


 

 

Onlangs verscheen het boek Van Andriessen tot Zappa, een kloeke bundeling interviews en besprekingen door Erik Voermans, muziekjournalist bij Het Parool.

‘Het verschil tussen goede en slechte muziek zit in de kleur en de zorgvuldigheid van het opschrijven. Dat komt in de uitvoering altijd terug. Ik doe niets anders dan de muziek in woorden vertalen.’

Paul van der Steen, meestertekenaar voor Het Parool, NRC-boeken en Amnesty’s Wordt vervolgd, verzorgde de prenten, gesitueerd naar de componist en zijn nestor. (zie Zappa en Varese)

‘Ik ben zeer grondig te werk gegaan. Ik begon met illustraties en hoe meer ik naar de composities luisterde, des te belangrijker werden de details. Hoe teken je muziek? Hoe verbeeld je ritme? Je moet er goed en lang naar kijken, dan is er een associatief verhaal te ontdekken dat de kijker ook nog zelf kan invullen.’

Vrijdag 1 April om 20.00 gingen Erik Voermans en Paul van der Steen, die elkaar al jarenlang kennen van de krantenredactie, met elkaar in gesprek bij boekhandel Lovink.

Er is muziek, drank en er zijn boeken!
Entree: 7.50


 

 

 


 

 

De A.L. Snijdersshow: Literair totaaltheater

Boekhandel Lovink en herberg De Pol openden de Boekenweek dit jaar met de A.L. Snijders show in Diepenheim.
Het prachtige theater van Herberg de Pol bood een mooi podium voor een vijfkoppig literair totaaltheater.
A.L. Snijders kroop in de ‘rol’ van presentator. Een dadaïstische presentator welteverstaan.

Te gast waren Carel Helder, Jente Posthuma, en Jonko Klapper (Abel en Kaj)
Eerder traden zij samen op, onder meer in de – uitverkochte – Kleine Komedie (Amsterdam).
Jente Posthuma was in 2012 de overtuigende winnaar van de A.L. Snijdersprijs voor het beste zeer korte verhaal.
Haar debuutroman Mensen zonder uitstraling verschijnt dit najaar bij Atlas Contact.
Bij AFdH verscheen eind 2015 het boek CV van Carel Helder. Een wonderlijk en veelzijdig
boek wat zich niet zomaar in een hokje laat passen, net zoals de schrijver zelf die vele
'gedaanten' kent. Zo was hij onder meer magazijn medewerker, liftboy, machinist, vakkenvuller,
portier, verhuizer, winkelbediende, voetbaltrainer, dichter en performer.
Hij laat zich (in zijn werk) leiden door nieuwsgierigheid en schrijft het liefst over 'gewone' mensen.
Tommie Wieringa schreef over CV: 'Helders verhalen bezitten de geheimzinnige kracht om je beurtelings te ontroeren en aan het lachen te maken.'
Jonko Klapper, het nieuwe project van Kaj Bos & Abel van Gijlswijk van The Don't Touch My Croque Monsieurs, kruiden de show met hun rauwe, poetische klanken.